AS TIC E OUTRAS COUSAS

Que dicía eu? Poñía o outro día, creo que a víspera de fin de ano, a caso do blog dunha anciana de 95 anos que a pouco que a xente se interesase ía a convertirse nun fenómeno mediático. Polo de agora vai camiño das trinta mil visitas nun blog creado fai dez días e que polo que eu saiba xa falou cos de Gomaespuma, TVE, Tele5, Radio Galega e Televisión de Galicia, Repito, que eu saiba.

A señora, nacida en Muxía, viviu moitos anos en Carballo, onde criou aos seus dous netos, os cales agora xestionan un dos mellores portais de viaxes da rede, que está en www.aviajes.com, co cal o mundo da rede non é nada raro para eles ( de feito o que creou o blog e licenciado en Telecomunicacións pola Universidade de la La Laguna de Tenerife). Volvo a recomendar a visita desd blog, que a ese ritmo vaise a convertir no máis visitado da nosa comunidade.

Aquí temos outro exemplo dun bo uso das novas tecnoloxías no ámbito educativo. Na Universidade de Vigo podense ter os apuntes dalgunhas asignaturas (4, concretamente) en formato mp3 para poder escoitar e preparar mellor os exames. O profesor Goyanes, o da foto,  di que non servirán como sustitutivos das clases, senón como complemento. Un paso máis cara o achegamento entre o mundo real e o educativo. Lendo esto, penso, os avances que se producen neste ámbito e o escasamente usados nalgúns centros. E como dicían en “1,2,3″, ata aquí podo ler, non vaia a ser que se me escape algunha frase de máis.

Hai moitos anos, aínda que eu non son moi vella, había un anuncio no que os seu estrubillo era este: “Ollo o piollo“, aínda que coa nova normativa tería que ser “Ollo ao piollo”. Bromas aparte, resulta que dentro de todolos tipos de delitos que pululan pola rede agora existe o do secuestro das contas de correo. Non é coña, nada maís e nada menos que a compañía Hotmail, ven de denunciar estes feitos e tendo en conta que no noso pais hai seis millóns de usuarios, é para tomalo en serio. O sistema usado é moi sinxelo: un “secuestrador” elimina todolos correos e direccións das víctimas e pide a cambio unha cantidade de cartos. Hai xente que pensa moito,pena de non pensar para cousas boas.