Sunday, December 31, 2006

A última do ano, outra boa iniciativa tecnolóxica do noso pais

Para acabar o ano, falamos dunha curiosa e novedosa proposta “made in Galicia”, aínda que no resto do mundo , como nos día a noticia, xa fai uns cantos anos que é a normal e habitual. Un galego, Javier Osa Otero, creou, coa axuda doutros compañeiros, un portal en internet que sirva de unión a todolos universitarios galegos ou non galegos.

O portal é www.nosuni.com e lede a noticia para saber con máis exactitude o que vos acabo de dicir:

Javier Osa Otero es un joven cerebro ferrolano que hace casi dos años, gracias a una beca de la Fundación Barrié de La Maza, desembarcó en la Universidad de Stanford, al sur de la bahía de San Francisco, para cursar un máster de administración de empresas. Allí, en pleno corazón del Silicon Valley -cuna y paraíso de las grandes empresas tecnológicas -, Osa se encontró con un mundo diferente. La matrícula sólo podía hacerse por Internet y las notas debían consultarse también en la red de redes.

«Además, al llegar allí -recuerda-, descubrí que los estudiantes tenían plataformas virtuales que utilizaban muchísimo para mandarse fotos, intercambiar apuntes, anunciar fiestas, compartir aficiones… En fin, para todo».

Fue así como Osa se topó de bruces con el fenómeno web 2.0. O lo que es lo mismo, con la nueva era de Internet, en la que los internautas han acaparado el protagonismo, hasta tal punto que en estos momentos ya generan el 80% de los contenidos de la Red.

Y fue así también como Osa, otros dos compañeros españoles de Stanford y un tercer joven segoviano decidieron trasladar a España lo que descubrieron en San Francisco.

El resultado de ese sueño fue el lanzamiento de nosUni, una de las pocas webs interactivas destinadas a universitarios de España. Y la primera de su tipo disponible en lengua gallega. «En algunos campus de Estados Unidos, este tipo de plataformas virtuales son utilizadas ya por el 90% de los alumnos, pero en España todavía falta mucho camino por recorrer», dice Osa.

Atendiendo a las cifras, la página ha tenido una excelente acogida. Los cuatro jóvenes emprendedores la lanzaron a principios de noviembre y en sólo cinco semanas se registraron 2.500 usuarios, de los cuales más del 60% utilizan la web todos los días.

«Con nosUni hemos creado algo parecido a Myspace, sólo que esta última es una web de ligoteo y la nuestra lo que pretende es poner en contacto a universitarios de toda España», explica Javier Osa. Como dice el joven ferrolano, con esta nueva web (nosuni.com), los corchos y tablones de anuncios de las facultades podrían tener los días contados.

Posted by vanem at 14:40:31 | Permalink | No Comments »

Saturday, December 30, 2006

FELIZ 2007 A TODOS

Posted by vanem at 21:26:12 | Permalink | No Comments »

A penúltima do ano: blusa, vestido ou …

Nestas datas tan tradicionais e familiares, onde abundan os bos desexos e onde nos paramos a falar con xente coa que de seguro non o voltaremos a facer ata dentro dun ano, estamos a piques de chegar ao día da exaltación pura e dura da amistade ou amizade. Mañán, día 31, unha vez rematadas as uvas, con pel ou sen pel, sin pepitas ou con elas, en bote ou ao natural, saudaremos e daremos bicos a dar e a tomar. Non é un día que me guste especialmente, pero bueno é un día de festa. Pero ao que ibamos e para iso puxen esta foto; nestes días de “bo rollo” recibimos regalos de todo tipo e gusto. Algúns acertados e outros un pouco menos. Cos primeiros está claro que nos vamos a quedar, máis que nada por que suelen ser de xente moi cercana (mozo, nai, pai, irmán) e non é cuestión de facerlle un feo. Pero, ¿que podemos facer con aqueles regalos que nos dan xente coa que non solemos ter moito trato e que por riba son regalos difíciles de ver? Pois agora está de moda vendelos en internet, a través dun portal de sobra coñecido, como é Ebay. ¿Que faríades vos si vos regalan o que viste a modelo da foto? Deixovos o artigo e ollo co que facedes cos regalos:

Los regalos no deseados

Alrededor de 100.000 españoles han empezado a vender por Internet los presentes navideños que reciben

J. A. AUNIÓN - Madrid - 30/12/2006

Con una sonrisa helada, alguien mira su regalo de navidad, y piensa, intentando que no se le note mucho, qué demonios puede hacer con esa camisa chillona -eso sí, de marca- o esa lujosa caja con la discografía completa de aquel grupo que siempre odió. Que levante la mano quien no se haya encontrado en una situación parecida tras la llegada de Papá Noel o de los Reyes Magos. ¿Y qué hacer con el artículo que no gusta, se considera inservible o está repetido? Los españoles de 18 a 45 años, en su inmensa mayoría, o se aguantan y lo usan (entre el 35% y el 43%) o, sobre todo, lo condenan a cadena perpetua en el armario, el cajón o el trastero (entre 50% y el 56%), según una encuesta realizada por la consultora Millward Brown para el portal de compraventa por Internet E-Bay.

 

Los obsequios de empresa son los que más se ofrecen en subasta en la Red

Pero hay otras opciones, aparte de cambiarlos en la tienda si se ha guardado el tique y se tiene la suficiente confianza con el donante. Para empezar, la clásica: endosárselo a otro familiar, amigo o conocido. Re-regalar (traducido del inglés regifting) se ha convertido en todo un fenómeno en EE UU, dónde la mitad de la población (el 52%) va a hacerlo o se lo está planteando, según otra encuesta encargada por E-Bay.

El término re-regalar, un concepto probablemente tan antiguo como el propio acto de regalar, se popularizó entre los estadounidenses a mediados de los noventa con la serie de televisión Seindfeld. Desde entonces, ha llenado páginas de periódico y algún suplemento en el que a menudo se dan consejos, por ejemplo, sobre cómo asegurarse de que quién entregó el objeto no se entere de que después fue recolocado a otra persona. Por ejemplo, ofrecerlo inmediatamente después de recibirlo, para no olvidar quién se lo dio, y nunca reubicarlo dentro del mismo grupo de amigos. Los pequeños adornos y bisutería y los productos de cuidado personal son los que más cambian de mano de esta manera entre los estadounidenses. Entre los españoles, sólo entre el 3% y el 8% tiene previsto re-regalar, según la citada encuesta.

Otra historia es la creciente opción de sacarle partido al artículo no deseado, es decir, revenderlo. El año pasado 50.000 españoles lo hicieron a través de Internet, y según E-Bay, estas navidades pueden llegar a los 100.000. La encuesta española dice que hay diferencias entre los que aseguran que van a revender (3%) y los que simplemente se lo plantean (un 37% de los hombres y un 29% de las mujeres). La proporción masculina es similar a la de los británicos. El estudio de E-Bay en Reino Unido hace el cálculo de dinero invertido en “regalos erróneos”: unos 137 euros (92 libras) por persona, ya que estiman que un tercio de los regalos que recibe cada individuo es desacertado.

El regalo de empresa es sin duda el que más se revende, según la encuesta de E-Bay. Algo absolutamente lógico si se tiene en cuenta que es el que más desagrada, según el mismo estudio. De hecho, en el portal español de Internet ya se han subastado este año (así funciona el sitio web, se cuelga un producto con precio de salida y los interesados pujan) varios de estos productos. Por ejemplo, un móvil con reproductor de mp3, que se vendió por algo menos de 120 euros. “Es un regalo de empresa para navidad y ya tengo un móvil nuevo de hace un mes”, explicaba el vendedor.

El estudio ofrece, además, alguna que otra obviedad, como que los regalos que más desagradan son los del suegro y la suegra, y los que más aciertan, los de la pareja y los hijos, independientemente del precio. En cuanto a los artículos que más triunfan, con la tecnología y la ropa se suele acertar con ellos; y con ropa, libros y complementos, con ellas. Aunque claro, siempre se puede elegir mal dentro de estas categorías, y bien, fuera de ellas. Para gustos, los colores. Y si no, siempre queda Internet.

Posted by vanem at 21:25:08 | Permalink | No Comments »

¿Que vos parece esta noticia?

Esta noticia aparecía onte na edición dixital do periódico El Mundo; gustaríame coñecer a opinión de algún dos que lean o meu blog para ter máis referencias. Cando estiven de prácticas, escoitei algunha queixa dunha profesora de inglés polo asunto este, pero non lle din importancia. Polo que sei eu, a maioría dos profesores, agás os de 2º de Bacharelato, envían as programacións que lles mandas das editoriais, fan o paripé. Bueno, polo menos os que eu coñezo; non quero xeneralizar sobre un tema sobre o que non teño moita idea. Lede a noticia e xa me comentaredes

La Xunta obliga a los profesores a presentar en gallego los programas de sus asignaturas

  • Algunos docentes están contratando a traductores para cumplir esta tarea
  • Otros piden amparo a la Delegación provincial de Educación y a la Fiscalía
Actualizado viernes 29/12/2006
 

MADRID.- La Xunta de Galicia está amenazando con expedientar a profesores por escribir en castellano la programación de sus asignaturas, según publica EL MUNDO. En cursos anteriores, la Consejería de Educación permitía que el resumen de contenidos se elaborara indistintamente en esa lengua o en gallego.

Algunos profesores castellanohablantes han optado por contratar a traductores de gallego para esta tarea, pero otros se han negado y están pidiendo amparo a la Delegación provincial de Educación correspondiente y a la Fiscalía.

En su opinión, la decisión de la Xunta vulnera la Constitución y el artículo 314 de la Ley Orgánica 10/95, que prohíbe la discriminación por la lengua. El propio Estatuto de autonomía de la comunidad especifica en su artículo tercero que “los poderes públicos de Galicia garantizarán el uso normal y oficial de los dos idiomas”.

En Galicia, los docentes de Primaria depositan en el centro el resumen detallado de su materia con los epígrafes que ésta incluirá. Los de Secundaria, en cambio, han de remitirlo a la Consellería de Educación.

Hasta la fecha, según fuentes oficiosas, en torno a un 60% de los enseñantes elaboraba esta documentación en castellano sin mayor problema. Con el nuevo curso, la ley sigue siendo la misma, pero la Xunta se ha acogido a una interpretación de la misma para presionar al profesorado que no emplea el gallego en los citados escritos.

Posted by vanem at 21:05:05 | Permalink | No Comments »

Thursday, December 28, 2006

O último do último

Pois resulta que a FIPV (Federación Internacional de Pelota Vasca) ven de presentar unha demanda contra a compañía Nintendo porque, segundo os responsables dese ente federativo, a consola deste Nadal, a famosa Wii, plaxia a este deporte tan vasco. Para os federativos desta comunidade, a consola Wii pode facer que este deporte se resinta en canto a practicantes ao mesmo tempo que faga baixar a asistencia aos frontóns, auténticos lugares de culto e de tertulia para unha boa parte da poboación vasca. De momento non temos noticias de Nintendo, pero os rumores din que os programadores están facendo o posible para sacar antes de Reis un xogo moi parecido oa da pelota vasca. Veremos a ver que pasa.

Posted by vanem at 14:01:28 | Permalink | No Comments »

Monday, December 25, 2006

Feliz comida de Nadal

Aquí vemos na foto a tres das persoas que controlan parte do mundo de internet, Eric Schmidt con Sergey Brin y Larry Page. O primeiro é a cabeza visible de Google, mentres que os outros dous son os creadores do portal de búsqueda máis usado no mundo. Fixadevos na diferencia de idade entre os dous mozos, os chamados da xeneración web 2.0. Esta remesa de “novas fíguras” das telecomunicacións responden a un mesmo patrón: xente xoven (sobre os trinta anos), emprendedores e cunha boa visión do negocio. De todolos portais que fun dicindo no meu blog, é google o máis importante ou o máis coñecido. Onte, sábado, día de noiteboa, facíanlle unha entrevista a Schmidt, que non tiña desperdicio. Adxuntoa con esta entrada, para que a poidades ler, e ao mesmo tempo espero que teñades una feliz comida de Nadal:

Internet es el mejor antídoto contra los abusos de poder”

PATRICIA FERNÁNDEZ DE LIS 24/12/2006

“Historia del atletismo”. “Música de los 80″. “Pluralismo en relación a la diversidad”. Las frases, escritas en todos los idiomas, desfilan en la pantalla situada en la recepción del edificio principal de Google, en Mountain View, cerca de San Francisco (California). Son algunas de las peticiones que están realizando los internautas en el buscador número uno del mercado. Una media de 380 millones de usuarios de 112 países visita todos los meses la página de Google.

“Si los ciudadanos tienen acceso a la Red, se convierten en voz más poderosa, una gran presión”

“Para mantener su crecimiento, China tendrá que ser más abierta. Y nosotros queremos ayudar”

“Los políticos han sido elegidos por la TV, pero en 30 años tendrán el poder si entienden Internet”

“La Red no mata nada. ¿Cómo puede ser malo que digitalizando libros se lea más?”

“La gente no ha venido a Google a hacer dinero, sino a cambiar el mundo”

Esta compañía de tremendo crecimiento (contrata a unos cien empleados a la semana) y creciente influencia está dirigida por Eric Schmidt, “el informático transformado en consejero delegado de Google”, según la descripción del periodista John Battelle, autor del libro Buscar. Schmidt llegó a la compañía en 2001, y las malas lenguas de Silicon Valley dicen que los jóvenes fundadores de la compañía (Larry Page y Sergey Brin) le contrataron sólo para contentar a las compañías de capital riesgo, que habían invertido mucho dinero en la compañía y esperaban obtener más aún sacándola a Bolsa. Pero Schmidt no es un cualquiera. Es un ingeniero de prestigio, que fue director de operaciones en Sun Microsystems y ha presidido Novell, dos compañías donde, por cierto, compitió duramente con quien también es ahora su gran enemigo, Microsoft. En Google se encarga de dirigir el día a día de un negocio que ya vale más de 145.000 millones de dólares en Bolsa.

Ha sido un año intensísimo en Google.

Ha lanzado un sistema para pagar por Internet, ha puesto en marcha una iniciativa para digitalizar libros y películas,

y ha firmado acuerdos con empresas de telefonía móvil y con los grandes periódicos estadounidenses para publicar sus anuncios. Y además se ha gastado 1.650 millones de dólares en comprar Youtube. Pero la hiperactividad de Google empieza a crearle enemigos. Un grupo de periódicos belgas ha demandado a la compañía por buscar entre su contenido sin su permiso, y asociaciones de derechos civiles han criticado con dureza su decisión de comulgar con la censura china y su oscurantismo a la hora de ofrecer explicaciones sobre sus actividades.

Amable, prudente y reservado, Schmidt enfatiza cada una de sus ideas, aunque aclara cuándo son personales. Y ha hecho los deberes: siempre que puede menciona datos de España. Antes y después de la entrevista, insiste: “España me impresiona. Creo que ustedes no se dan cuenta del tremendo cambio que ha dado su país”.

Pregunta. Parece que Google quiere hacerlo todo, desde conectarnos a Internet por una red inalámbrica hasta dar noticias y correo electrónico. ¿Qué es Google?

Respuesta. Google es un innovador. A veces, las innovaciones provienen de ideas de los gestores, pero normalmente salen de los equipos. Muchas de las iniciativas que menciona no son nuestras, sino de los empleados, y nosotros les animamos a hacerlo. Cuanto más general sea el propósito [del producto], y cuanto más pueda cambiar el mundo, mejor.

P. ¿Y qué es lo próximo?

R. Una respuesta simple a su pregunta es que lo siguiente es ofrecer más y mejores búsquedas en todas las lenguas, y sobre todo tipo de información. Sé que parece que está todo hecho, pero si lo mira en un contexto más amplio, ¿cuánta información no está ahora mismo en la Red? Todos los libros, vídeos, los programas de radio… Nos gustaría hacer accesible toda esa información; por supuesto, legalmente y bajo las leyes del copyright.

P. ¿Es Google una empresa de medios?

R. Google es una compañía de productos de tecnología, y nuestro objetivo es construir tantos como podamos. No somos una empresa de medios ni de marketing, aunque muchas veces nos comparen con ellas. Dependemos de los medios para el contenido, nuestra empresa no los crea. Podemos ser una compañía de distribución, si quiere, pero no de medios.

P. ¿Qué piensa entonces cuando oye a gente como Steve Ballmer

[presidente de Microsoft] decir que ustedes son una amenaza para los medios?

R. Pienso que está equivocado. Y no sería la primera vez.

P. ¿En qué consiste el acuerdo firmado con los periódicos estadounidenses?

R. Intentamos usar nuestro poder para ayudar a distribuir nueva publicidad. En EE UU, los periódicos están teniendo problemas con los ingresos por la pérdida de los clasificados, así que, con este nuevo sistema, estamos intentando llevar a nuestros anunciantes hasta el periódico. Veremos si funciona. Yo creo que lo hará, pero si no lo hace intentaremos otra vía, porque los periódicos son muy importantes. Lo son por muchas razones, pero, además, nosotros dependemos de su contenido.

P. Los usuarios están cada vez más preocupados por la intimidad. ¿Qué sabe Google de nosotros?

R. La respuesta técnica es que, si usted es un internauta normal, conocemos su dirección IP [el identificador único de un ordenador conectado a Internet] cuando hace sus búsquedas, pero no sabemos nada de usted. No sabemos su nombre, ni quién es, ni su tarjeta de crédito. Si usted se ha apuntado a la búsqueda personalizada, podemos saber más; pero al acceder a ese servicio, sabe que nosotros sabemos más. Mi respuesta general a esta pregunta es que la decisión debe ser tomada por el usuario. Yo soy muy cuidadoso con mi intimidad personal, y animo al resto de la gente a que lo sea también.

P. AOL, este verano, desveló los resultados de las búsquedas de más de 650.000 usuarios…

R. Sí, eso fue un desastre total.

P. Mucha gente empezó entonces a reflexionar sobre qué datos tienen y qué hacen con ellos.

R. Nosotros, desde luego, no haríamos eso. Sólo entregamos datos por una orden judicial.

P. Google, de hecho, se ha negado a entregar los datos de las búsquedas de sus usuarios que le había exigido el Gobierno estadounidense. Si algún Gobierno europeo lo pidiera, ¿harían ustedes lo mismo?

R. Tenemos una regla que es muy simple: tenemos que cumplir la ley en el país donde operemos. Google sigue las leyes españolas. Si el Gobierno sigue el procedimiento establecido y acude al sistema judicial, lo haremos, porque la compañía tiene que cumplir la ley.

P. ¿Y en China?

R. Allí decidimos cumplir la ley, pero también decidimos no poner en marcha ningún sistema que permitiera la identificación personal de los usuarios. En España hay protecciones legales para los ciudadanos. En China, esas protecciones no existen, así que cambiamos nuestra forma de actuar.

P. La decisión de desembarcar en China ¿fue difícil de tomar?

R. Fue extremadamente difícil. Nadie se planteaba estar en China de la misma manera que en España. La cuestión era elegir entre no estar en China y estar en China con restricciones. Nuestra visión era que era más importante estar allí.

P. ¿Cree que las compañías occidentales pueden ayudar a cambiar la situación?

R. Yo creo que si se da ese poder [Internet] a los ciudadanos, se convertirán en una voz más poderosa, una gran presión para lograr la democracia. Mi ejemplo personal es Cuba. Estados Unidos ha sometido a Cuba a un embargo durante los últimos 40 años para tratar de echar a Castro del poder, y aún está ahí. ¿No sería mejor entregarles máquinas de fax y ordenadores, y darles acceso e Internet, para que los cubanos entendieran la tremenda cantidad de cosas que se están perdiendo porque un dictador está dirigiendo su país? China, y de nuevo es mi opinión personal, está cambiando delante de nuestros ojos, y para mantener su crecimiento y su desarrollo tendrá que convertirse en un régimen más abierto. Y nosotros queremos ayudar.

P. Usted ha escrito un artículo donde defiende que Internet ha derrumbado las barreras de acceso a la información. ¿Cómo cree que esa democratización de la información puede afectar a quienes tradicionalmente la han controlado, como los políticos, las empresas o los medios de comunicación?

R. Deje que le dé un ejemplo. Digamos que usted se convierte en el dictador de un pequeño país. ¿Qué es lo primero que haría? Cerrar las fronteras. Lo segundo sería controlar la televisión y los periódicos, y hacer que transmitan a la población lo que usted quiere que digan. Con Internet ocurre exactamente lo contrario. Internet es el mejor antídoto para evitar ese escenario que acabo de describir. La gente conectada a Internet tiene toda la información real de la situación, puede organizarse, puede decidir si usted es o no un buen dictador. Es extremadamente poderoso. Los políticos están aprendiendo cómo trabajar con esta herramienta. En Europa y EE UU han sido elegidos por la televisión, pero tiene sentido pensar que habrá otra generación de estrellas mediáticas formadas en Internet. Ahora son jóvenes, pero en los próximos 30 años tendrán el poder porque entienden cómo usar Internet.

P. El escritor John Updike ha pronunciado un discurso muy polémico, en el que aseguraba que la iniciativa de Google de digitalizar los libros supone el final de la autoría.

R. Con todos mis respetos a John Updike, Internet no mata nada. Internet significa más elección. La gente aún lee libros y periódicos, pero también quiere leerlos en los monitores de sus ordenadores. Esta historia se repite una y otra vez. Había mucho miedo de que el DVD sustituyera al cine, y al final hay más gente que va al cine y que ve DVD, porque la tarta es mayor. En el caso del libro, si conseguimos que la gente lea más, ¿cómo puede ser algo malo? Si hay más gente leyendo libros significa que hay más cultura, alfabetismo, educación, y además más ventas.

P. Los empleados de Google aseguran que ésta es una compañía muy distinta a cualquier otra en la que hayan trabajado.

R. Lo es. Se siente diferente por dentro.

P. ¿Por qué?

R. Parte de la explicación es cómo ha sido diseñada esta empresa. No puedes tener orden y creatividad al ciento por ciento. Si eres todo creatividad, no tienes una empresa, y si eres todo orden, no haces nada nuevo. Google ha sido diseñada para ser más bien caótica; tratamos de construir una cultura que nos permita la creatividad y la experimentación.

P. ¿Y se puede mantener ese espíritu innovador y caótico creciendo tan rápido?

R. Es algo que me preocupa, pero hasta ahora hemos sido capaces de hacerlo.

P. ¿Incluso después de la salida a Bolsa?

R. Estoy seguro de que hubo algunos cambios, pero creo que fueron menores. Es la misma gente la que lleva la compañía, y no ha venido a Google a hacer dinero, sino a cambiar el mundo. La salida a Bolsa fue sólo un evento para hacer dinero.

P. ¿Y qué es lo que le preocupa, entonces?

R. Me preocupa Google, su crecimiento. Por ejemplo, estamos creciendo mucho en Europa, el negocio es cada vez más complejo, hay muchos acuerdos… Google tiene todos los problemas de una empresa que crece rápido. Europa está creciendo muchísimo. En España, Isabel

[Aguilera, directora general] lleva menos de un año, y mire cómo están creciendo los ingresos.

P. No podemos saber cómo está creciendo Google en España, porque ustedes no ofrecen esos datos. Tampoco muchos otros, como el número de empleados que tienen. Esta compañía intenta dar imagen de transparencia, pero no ofrece prácticamente información.

R. ¿Y por qué deberíamos querer que nuestros competidores supieran esos datos? ¿Deberíamos ser más amables con ellos? Además, las compañías en EE UU acaban pilladas en sus previsiones trimestrales, y nosotros hemos rechazado hacerlo. Estamos aquí por el largo plazo, para que cada hombre y mujer en Europa sea un usuario feliz y emocionado del servicio de Google. Queremos tener una posición de liderazgo global, y lo que nos preocupa son nuestra misión y nuestros valores.

P. En el libro Google, el periodista David Vise cuenta que los fundadores llevaban 16 meses buscando consejero delegado para la compañía cuando le encontraron a usted…

R. Sí, me han contado que buscaron a alguien como yo durante 16 meses, y entonces se desesperaron y no tuvieron más remedio que contratarme [risas].

P. ¿Cuál fue su primera impresión?

R. Cuando yo llegué aquí, este sitio era exactamente igual que ahora, sólo que más pequeño. Había esta tremenda sensación de energía. Yo he trabajado para grandes empresas, y quería estar en una pequeña, de un solo edificio, que hiciera algo interesante. Así que me puse muy triste cuando nos movimos a un segundo edificio [risas]. Nuestras aspiraciones son más grandes, pero la personalidad es la misma.

P. Usted ha luchado toda su vida contra Microsoft y su presencia asfixiante en el mercado. ¿Le preocupa que Google se haga tan grande que se convierta también en una amenaza?

R. Es una pregunta muy buena. Sí que estoy preocupado por eso, pero hay una serie de razones por las que Google es muy diferente. Tiene mucho que ver con los fundadores. También con que no existe un monopolio de la información, hay múltiples opciones. Y también porque nosotros no utilizamos sus tácticas de negocio, no creemos que sean buenas. Las preocupaciones son legítimas, pero la respuesta tiene mucho que ver con cómo actuamos. Microsoft pudo haberse comportado de forma diferente. Y eligió no hacerlo.

El camino de Google

Larry Page y Sergey Brin desarrollaron en 1998 el algoritmo que perfeccionó las búsquedas. Google tiene ahora 10.000 empleados y 6.000 millones de dólares en ventas.

, te recomendamos:

Posted by vanem at 14:20:53 | Permalink | No Comments »

Friday, December 22, 2006

Acabo as prácticas

FELICES FESTAS A TODOS.

Estou no único ordenador do colexio con conexión a internet; é o meu último día de prácticas e o ambiente é de festa. Pola mañán van a dar as notas e dentro de un pouco van a vir os Reis Magos. Como xa dixen antes, ambiente de ledicia e caras alegres entre os nenos. Onte pasei todo o día revisando documentos e tomando notas para facer a memoria final. Cando chegei a casa e me puxen co ordenador, entre o pouco que fixen no blog e a cantidade de e-mails que tiven que ler e que mandar casi me acosto a unha da mañán.

Posted by vanem at 08:34:40 | Permalink | Comments (4)

Thursday, December 21, 2006

Outra empresa galega de novas tecnoloxías que da que falar

Noutras entradas que fixen, xa puxen de manifesto a importancia que ten o mundo de internet, tanto nos negocios en si, coma na educación. Vemos todolos días nos xornais xovenes creadores que en pouco tempo son capaces de crear portais ou recursos que despois son usados por millerios de persoas. O mellor exemplo témolo con Google e con Youtube, que son os maís coñecidos pero non os únicos. Fai máis de un mes escribía sobre a empresa Blue Sens, con sede en Santiago, que estaba a cabeza do noso pais en canto a reproductores de mp-3. Seguindo o eixo atlántico, a zona maís desenvolvida económicamente da nosa comunidade, hoxe aparece en distintos medios a empresa de Velneo. Con sede con Porriño, aínda que inicialmente estaba en Vigo, presta os seus servicios a empresas coma Zara, Telefónica e Bayern,de catro empregados que estaban nun ático en Vigo a empresa situase agora na  Granxa en Porriño e da traballo a 54 empregados. Trátase dunha empresa de desarrollo de software.

Para coñecer máis sobre esta empresa podedes consultar a súa páxina en http://www.velneo.com/web/index.pro

O artigo é este:

En 1999 Alfonso Gutiérrez tenía 22 años, una empresa, Visual MS, y cuatro empleados. Desde el ático de Vigo donde trabajaban lograron desarrollar un programa de transporte que les abrió las puertas del mercado de las empresas de logística. Siete años después, Gutiérrez y su empresa poseen un moderno edificio en A Granxa de O Porriño, muy cerca de Vigo, y da trabajo a 54 personas.

Su programa original ha evolucionado notablemente, porque en 2005 compraron la plataforma Velázquez (fichando a su creador, Juan Muñoz) y sentaron las bases de su producto estrella, Velneo. Se trata de una plataforma de desarrollo de software que en un año ha conseguido competir con Virtual Basic de Microsoft, entre otros.

El Centro para el Desarrollo Tecnológico Industrial le acaba de aportar un crédito de 550.000 euros a interés cero para desarrollar nuevos productos. La Xunta de Galicia le subvencionará con otros 210.000 euros. Con estas aportaciones están cerca del 1.100.000 de euros que pretenden invertir entre 2007 y 2008 para terminar V7, un sistema gestor de bases de datos, con tecnología de desarrollo integral.

Con 29 años, Gutiérrez lidera un grupo de empresas que facturan dos millones y medio de euros, de los que 900.000 corresponden directamente a Velneo. Después de arrasar en el mercado hispano, se está lanzando al mundo anglosajón y en 2007 se implantará en China.

Velneo ofrece ventajas, según sus creadores, frente a sus dos principales competidoras, Visual Basic y Oracle, comenzando por un precio más bajo. Gutiérrez asegura que su software “tiene un rendimiento muy superior en tiempos de consulta y la navegación es más rápida”. El departamento de Ingeniería de Sistemas y Automática de la Universidad de Vigo está trabajando para probar que realmente es más eficiente que la competencia.

Velneo se gestiona por red. La empresa vende exclusivamente por Internet y también así es su soporte técnico. “El tiempo máximo de respuesta es de tres horas”, asegura Gutiérrez, ya que la empresa trabaja 24 horas para los 200.000 usuarios, que no son pocos. “Ha habido días de más de cien mil ususarios conectados”, lo que les ha obligado a duplicar la capacidad de su servidor.

Velneo es la base de la que se nutren empresas como Inditex (Zara), Telefónica, Bayer o Bang and Olufsen para desarrollar programas internos. Velneo vende la herramienta, después cada empresa la adapta a sus necesidades. Por eso desconocen qué han hecho con su plataforma clientes como la Guardia Civil, la Armada Española, el CSIC o el Ministerio del Interior. “Es como una mesa de arquitecto donde hemos extendido los planos y dibujado los cimientos”, dice Gutiérrez, “después cada empresa es un arquitecto distinto, y construye su edificio a partir de ahí”.

Posted by vanem at 18:27:18 | Permalink | Comments (1) »

Monday, December 18, 2006

Son unha das personaxes do ano

 Mañán teño exame de Psicoloxía ás nove da mañán. Agora que estou no blog aproveito para descansar un pouco de tantas e tantas teorías que estiven repasando estes días. Dando unha volta polas distintas páxinas web que observo para enterarme un pouco do que sucede no mundo, chamoume a atención a portada da revista Time. E digo que me chamou a atención porque agora estamos nese periodo do ano no que se valora aos mellores en distintas areas e disciplinas. Que si futbolistas do ano, que si a mellor imaxen, o mellor programa e un longo etcetera de cousas varias, das que ninguén se acorda cando pasan uns anos. Pois, nesa tesitura, vai a revista norteamericana sae con que a personaxe do ano somos todos os que usamos internet, os que utilizamos a rede como ferramenta de traballo ou de ocio, apostando claramente por unha información personalizada. Destaca o novo auxe de internet, onde sobresaen portais como Youtube, Google e outros que están a cambiar as rutinas de milleiros de persoas en todo o mundo.

 

 

 

 

 

 

 

Posted by vanem at 18:44:28 | Permalink | Comments (2)

Saturday, December 16, 2006

Unha xornada de observación e reflexión

Sede de google en Madrid 

Onte, das seis horas lectivas que pasei nas práctivas, estiven catro na biblioteca lendo os documentos do colexio; aproveitei porque a miña titora, ademáis de inglés, da matemáticas e mentras daba esas clases, quedei examinando os documentos, que lóxicamente non se poden sacar do centro. Ademais, aproveitando que unha das orientadoras do centro tiña libre a última hora da tarde, estivenlle facendo preguntas sobre as pautas que se siguen no centro en canto a atención a diversidade. De forma moi amable e amena, explicoume como traballan ela e a súa compañeira no centro. Hai un par de nenos en Primaria e Secundaria con problemas para seguir una evolución normal da clase. Elas, por separado, collenos para a aula de orientación e alí traballan con eles un par de sesións por semana.

Fai un par de semanas puxen unha foto da aula de informática do centro; onte estiven preguntado si se usa e quen a usa; hai un profesor de informática, que ademáis é o que diseña e actualiza a páxina web do colexio, que da un par de clases semanais; ademais, o de historia que tamén da cultura clásica, tamén utiliza a aula de informática. En cultura clásica, usan un cd de exercicios interactivos bastante interesante e en historia algo parecido. Despois, nada de nada. Pode ser porque a idade media das profesoras non é moi baixa, e xa se sabe que as novas tecnoloxías costan un pouco, como todolos cambios, non?

Posted by vanem at 12:11:50 | Permalink | No Comments »